دلم شکسته تر از شیشه های شهر شماست

                        شکسته باد آنکس که چنینمان خواست!

٣٠أم آذر ماه 1385بود امور فرهنگی دانشگاه قصد داشت دانشجوهای ترم پائینیو اردوی زیارتی قم ببره منم دلم خیلی هوایی شده بود اما چه میشد کرد....

 یه عریضه نوشتم به یکی از دوستان سپردم که توی چاه مسجدمقدس جمکران بندازه!بچه ها راهی میشدن ومن دلتنگیم بیشتر....تو این حال وهوا بودم که یکی از دوستام با صدای بلند صدام میکرد که فلانی بدو ساکتو ببند که گفتن شما میتونی بااین کاروان بری مطمئنم میدونید چه حالی شدم سریع وسایلمو جمع کردم وبهمراه دوستان منتظر اتوبوس که مارو به راه آهن ببره ولی خیلی تأخیر کرد یعنی بهتره بگم مشخص شد اصلا نمیاد اونم به علت اینکه یه قطاراز ریل خارج شده وبهر حال سفر کنسل شد....

بهمراه چند تا ازدوستان اهل دلم تصمیم گرفتیم بریم جلسه محفل انس با امام زمان (عج)مسجد شهید توتونچی شهر دزفول که سخنرانش استاد عزیزم شیخ رضا ابوالقاسمی پور بودن عالمی که هر وقت حرفاشونو گوش میدادم تموم دلتنگیامو فراموش میکردم اون چیزی رو میگفتن که دنبالش میگشتم اون شب هم مث شبهای جمعه پیش از آقا گفتن ووو...یکی از دوستان که کنارم نشسته بود با لبخند ملیحی گفت :ببین استاد امشب چقد نور بالا میزنه....

شنبه فرجه امتحان میان ترم بود صبح زود گفتن تلفن خوابگاه باهام کار داره اونطرف خط یکی از دوستان بود گفتن: از استاد ابوالقاسمی خبر داری؟منم با لحن طنز گفتم :بله اتفاقادیشب پامنبرشون بودم ولی هرچی گشتم شما نبودی فهمیدم طلبیده نشدی...دوستم با صدای محزونی گفتن:میگم شنیدم استاد...دیگه نمیشنیدم چی میگه باور کردنش نه تنها سخت بود بلکه کشنده بود....استاد رفت براهمیشه ومن هنوز هرروززمزمه های عاشقانشو باخودم زمزمه میکنم هنوز صدای یابن الحسن ویاصاحب الزمانهاش رو فراموش نکردم وهر روز دلتنگتر میشم حالا میفهمم اگه اون شب میرفتم قم وبرمیگشتم واینطور خبری بهم میرسید حسرت میخوردم چرا آخرین زمزمه های استاد رو نشنیدم ...

استاد خوبم توکه یک دنیا از ما به خدا نزدیکتری برا ماهم دعا کن تادر این وانفسای غربت عاقبت بخیر شیم...

خدای خوب وقشنگ استاد مهربانمان را میهمان خوان حضرت ابی عبدالله گردان...روحش ،یادش گرامی وراهش پررهرو...العلماء باقون ما بقی الدهر..تعجیل درفرج آقاوشادی روحشون صلوات